‘Schat, kan je proberen een uur lang te stoppen met jezelf te exposeren op Snapchat?’
‘Hoezo?’
‘Nou het ziet er zo vermoeiend uit.’ ‘Mam, ik heb vrienden.’ Okay, die komt binnen, Stefanie schenkt zichzelf een glas koele witte wijn in.
‘Ik heb totaal geen contact met je, je zit continu met je neus in je telefoon.’ ‘Ga zelf op Snapchat dan.’
‘Ik wil gewoon communiceren met je, over hoe je dag was. Niet steeds die arm op en neer zien gaan en dekking zoeken voor jouw gewoonte alles vast te leggen en te delen! Je zet mij er ook op zelfs als je even ‘s ochtends naast me in bed ligt.’
‘Nou en.’
‘Schat, dan zie ik er niet uit. Dat hoeft toch niet iedereen te zien. Iets met privacy.’
‘Mam, wat zeur jij nou. Kijk even naar mij.’
Jezelf laten zien aan je vrienden op elk moment van de dag. Praten met beeld, de schaamte voorbij. Of ze nou in bed liggen, zich staan op te maken, onderweg zijn of zitten te eten, telkens leggen ze de momenten vast. De kijker heeft een seconde of 3 om vervolgens snel een foto van neus of grimas terug te sturen. Het houdt nooit op. Typisch om hier als een ouwe zuurpruim naar te kijken. Ik sta er niet leuk op. Moet dat dan? Ben je altijd leuk? Hoe cool is het dat kinderen en zeker pubers dit doen. Het maakt ze niet uit of ze net wakker zijn. Ze leggen hun leven vast op YouTube of Snapchat. Trots als een pauw. Je bent wie je bent and your real soul is lovely. Deze stoere jongens en meiden plaveien het pad. Niet langer alleen maar perfect pictures. Ze tonen zichzelf hoe ze echt zijn. Ze zijn hugs en lol. Het glas is niet halfvol, maar het stroomt over de rand.
Wat een top generatie, be aware voor deze overvloed.
?
