Stapelgek wordt Juul ervan. Ze zit al minstens een uur op de barkruk in haar witte strakke en altijd opgeruimde keuken voor zich uit te staren. Haar hele huis is spik en span. Er komt geen rommel de deur in, kindertekeningen verdwijnen in mappen en vervolgens in dozen op jaartal. In de bijkeuken liggen de sportspullen van de kinderen en ligt de was keurig op kleur. In haar agenda staat met kleur exact gepland hoe dit jaar eruit gaat zien. Geen toeval voor Juul. Nu kijkt ze voor zich uit. Haar ogen donker. Buiten miezert het. ‘Ook dat nog,’ schiet door haar hoofd. Langzaam beweegt ze haar arm en pakt de mok met koffie die haar al een tijdje aankijkt. In de verte hoort ze haar telefoon dwingend afgaan. Ze laat het. Een traan rolt langs haar wang. Ze knoopt de ceintuur van haar witte badjas iets strakker om haar middel. De nagels van haar tenen moeten opnieuw gelakt, haar vingers ook. De droppot loert naar haar. Vlug likt ze de zoute traan van haar lip. Als een zombie staat ze op en pakt een tijdschrift uit het rek. Via de droppot loopt ze naar boven. Haar kaken kauwen onafgebroken op de mix van kindersnoep. Ze opent de kraan van het bad. Deze spuugt in no time het charmante bad op pootjes vol. De spiegel toont haar weinig vrolijks. Ze schrikt en hoort weer de tune van haar telefoon. De deur van haar slaapkamer klappert, de regen slaat ineens striemen tegen het raam. Als een robot zet ze de kussentjes op haar bed in het gelid wanneer ze het passeert. Het lukt haar niet haar mondhoeken omhoog te krijgen. Het warme water van het bad vermengt zich met het zakje chakra badzout. Eenmaal in bad voelt ze de negatieve energie uit zich weg vloeien. Alsof het zout het drama uit haar trekt. Het tijdschrift kan haar aandacht niet vangen. Ze sluit zachtjes haar ogen. Op een warm zonnig strand ligt ze met haar bruin ingesmeerde lijf op het groenwitte gestreepte bedje. Haar gezicht wordt zacht. Haar buik gaat rustig op en neer. Licht grijpt zich met stevige klauwen vast in haar hoofd.
‘Waarom sta ik niet altijd open voor dit intense licht?’ De warmte stroomt nu ook door haar lijf.
‘Ik sta toch juist knal open dus zou het toch altijd binnen moeten komen.’ Een groot vraagteken vormt zich.
‘Alles komt binnen. Daar heb je moeite mee. Het is soms zo heftig en veel.’
‘Maar wat kan ik doen dan?’ Ze hoopt op nog een antwoord.
‘Afketsen met drop of snoep werkt meestal even heel goed. Het scherm optrekken met direct gevolg je hart afsluiten is ook een tijdelijk goede oplossing. Goed voor je gevoel zorgen is vaak de beste.’
Ze luistert.
‘Maar daar ben ik meestal niet direct toe in staat.’
‘Lieverd ik merk dat je ineens neerslachtig bent. Wat heb je nodig? Die vraag zou je jezelf moeten stellen.’
‘Maar zoiets vergeet ik.’
‘Scherp blijven Juul, opletten!’ Spreekt ze zichzelf toe. Ze woelt even in het water.
‘Je kan je mood niet fixen, accepteer het nou maar.’ Stapel gek wordt Juul ervan. De hormonen van de overgang
