Stralend weer, stralende koppies.
‘Morgen sportdag, yes!’ Berend is blij dat hij de wei in mag.
‘Lekker joh mam, ff niet in de klas zitten. Zou wel vaker mogen van mij.’ Kris is een beetje jaloers.
Thuis merkt Kris direct wanneer Berend geen gymles of voetbaltraining heeft gehad. Berend stuitert dan letterlijk door het huis. Heeft gewoon energie over en kan ‘het’ niet kwijt. Zijn hoofd wil van alles, zijn lichaam ook. Typisch gevalletje van wat nu? Kris realiseert zich op dat moment zo goed hoe belangrijk sport is.
Laatst had hij een korte blessure. Het huis was te klein.
Wat moet je, als je gewend bent aan deze vorm van ontladen, en sporten ineens niet meer lukt. Kris kan hier over meepraten. Van jongs af aan heeft ze minstens 4 keer per week achter een bal aangejaagd, waarbij het eigenlijk niet uitmaakte welke bal, tot ze te kampen kreeg met serieuze blessures. Stick, bal en racket moesten uiteindelijk in de wilgen. Gefrustreerd en verdrietig nam ze het verlies. Ze werd gedwongen te veranderen. Een jarenlange zoektocht volgde om iets te vinden wat haar kon temmen. Een sport waar ze zich in kon verliezen zodat ze haar hoofd leeg kon maken. Want tijdens de training en wedstrijd was er geen tijd om na te denken. Snel handelen was belangrijk. Hoe in het NU kan je zijn. Vanaf dat moment realiseerde ze zich wat al dat sporten haar van kinds af aan had gebracht.
Naarmate je ouder wordt zal je moeten accepteren dat sommige sporten niet meer kunnen. Het heeft niets met doorzettingsvermogen te maken. De wil is er wel, maar het lijf zegt stop. Gedachteloos achter een bal aanrennen helaas das war einmal. Maar niet voor je dertigste.
Ze stort zich op meditatie om de kwetterende parkieten in haar hoofd te dimmen. Een strijd met zichzelf. De stilte an sich geeft rust, maar een sterk lijf krijgen door in lotushouding te zitten lukt natuurlijk niet. Op de yogamat probeert de hockeyster haar lijf te leren kennen. Hoe bizar dat in haar oude vertrouwde sport je doorgaat, hard moet zijn en niet mag piepen. Nu leert ze haar lijf te voelen, niet langer te negeren en elk signaal serieus te nemen. Na zeker 5 jaar schoppen tegen deze tak van sport heeft ze de rust gevonden in Pilates. Eindelijk heeft ze iets ontdekt wat haar spieren laat werken, blessures laten verdwijnen en waar ze eigenlijk ook haar hoofd mee leeg maakt. Ze is inmiddels de veertig gepasseerd.
Nu pas dringt het tot haar door dat vroeger sporten haar manier van mediteren was. Ze kende het woord niet eens. Het spelletje, het willen winnen, het trainen het had een hoger doel. Nooit heeft ze er zo naar gekeken. Sporten als ultieme vorm van mediatie.
Namasté ❤️
