Fly

In de te kleine vliegtuig stoel zit kris zich af te vragen hoe ze dat toch doen. Ze bladert in het tijdschrift dat in de zak voor haar zat gestoken. Ze gaapt. Onrustig zit een meisje naast haar te draaien op de stoel. Ze kletst hard, maar tegen wie? Het lijkt wel of ze non-stop in de ruimte praat, niemand reageert op haar onsamenhangende korte verhalen. Het eentonige gezoem van de motor overheerst gelukkig en zorgt voor een meditatieve brom in Kris’ hoofd. Alsof haar hoofd ondergedompeld is in watten, zo ervaart ze het geluid om zich heen. Ze sluit zich af. Het vliegtuig schokt behoorlijk, de vrouw naast haar kijkt even verschrikt op van haar boek en een paar kinderen moeten huilen. Kris knijpt in de stoelleuning. Er hangt een opgelaten sfeer in het vliegtuig. Uit het raampje ziet Kris in haar ooghoek de KLM-blauwe lucht, als je valt val je zacht, in het witte watten wolkendek. Voor de zesde keer moet ze opstaan voor de neurotische puber die om elk wissewasje het gangpad op wil. Ze gespt haar gordel weer vast. Het taxfree karretje is in aantocht. De stewardess heeft een bijpassend haarnetje om haar knot. Puber, wil weer terug naar haar plek en wil alles wat in het -zo goedkoop is het hier- boekje staat. Mascara, conceiler en eau de toilette. Dollartekens in haar ogen. ‘Pap, je zou een dief van je eigen portemonnee zijn als je het nu niet hier koopt’, kirt ze veelvuldig uit.
‘Dat horloge!’ Ze stoot Kris even aan. Een klein kindje met Bob de Bouwer beker in zijn hand staat ineens met grote bruine ogen naast haar stoel in het gangpad.
‘Hoi.’
Om de haverklap stoot er iemand onhandig tegen haar voet. Hoe doen mensen van 1.70 plus dat toch in een vliegtuigstoel. Ze vouwt haar been weer naar dezelfde plek. Ze voelt diep respect opkomen. Achter de wolken schijnt altijd de zon. De uitdrukking wordt tijdens deze vlucht weer eens bevestigd. Met hevige schokken stuiteren ze het dikke wolkendek boven Nederland door. Er wordt door iedereen luid geklapt na de bruuske landing.