?

‘Telefoon weg, nu!’

‘Hoezo? Ik zit er net op.’

‘Geen discussie, weg! Je moet echt slapen.’

‘Even mijn snapreeksen.’

‘Arggg altijd even dit en even dat. Ik word er echt gestoord van Beer.’ 

‘Het is ook mijn wekker.’

‘Lieverd je verstopt je in je telefoon, voor de tv of achter de computer. Ik kan het niet aanzien. Je zit in een virtuele wereld terwijl je hier op aarde ook nog mee mag doen hoor.’

Je kind toont door zijn telefoongebruik voor jou onacceptabel gedrag. Hij heeft zijn wereld verruild voor een virtuele wereld. Het irriteert je en daarnaast maak je je zorgen. Hoe moet je hier mee omgaan. Wat is wijsheid?

Hoe sta jij op deze aarde? Bekijk jij jezelf wel eens vanuit een theaterzaal? Je zit als toeschouwer in de zaal op rij 3 en jij, met alles erop en eraan, staat op het podium. Je bekijkt jezelf. Wat doe jij? Wie ben jij? Wat houdt je bezig?

Ga jij op tijd naar bed of check jij tot in de late uurtjes je Facebook? Misschien ben jij hooked aan die ene serie op Netflix. Kortom is er veel blauw licht voordat jij in slaap valt? Ben jij een kei in multitasken of heb je voor elke klus aandacht? Luister jij over het algemeen goed of zijn jouw gedachten tijdens dat je met iemand in gesprek bent, bij je boodschappenlijstje, je nieuwe business of dat nieuwe paar laarzen? Neem je tijd om te sporten of is dat je laatste prioriteit van de dag? Kortom waar ligt jouw behoefte?
Wat heb jij, specifiek jij, nodig om je plek in te nemen op deze aarde? Jouw plek waar je jouw stem laat horen.

Misschien ben je te bescheiden? Pas je je voortdurend aan aan anderen? Ben je bang om afgewezen te worden? Heb je het idee dat er geen plek is voor jou, dat het zo prima is? Cijfer je jezelf weg? Of ben je veel in gedachten?

Terwijl Kris de woorden: ‘Aarde aan mijn kind’ en ‘Jij zit in een virtuele wereld’ uitspreekt, realiseert ze zich ineens dat ze zelf met haar hoofd heel ver weg was. Veel gedachten, ideeën, overpeinzingen en gepieker de laatste tijd. Niet gek dat haar kind verdwijnt in virtual reality, daar begeeft zij zich immers ook. Tja, weer wordt het haar duidelijk dat je een ander niet kan veranderen, ook je kind niet. Wat ze wel kan doen is verantwoordelijkheid nemen voor haar eigen gedrag. Het goede voorbeeld geven.  Weg uit haar hoofd en stampen op de grond, het bos in en aarden.

?

De deur van de winkel staat wijd open. Het licht buiten heeft een zachte oranje gloed, de oktoberzon schijnt volop.
‘Wat vind jij nou van de trend om te mediteren? Ik lees en zie het overal. Je wordt echt doodgegooid met gratis cursussen leren mediteren op Facebook, sessies op de sportschool en in elke magazine staat wel een artikel.’ Juul zit in haar zwarte glanzende hardloopbroek met witte strepen op de toonbank bij Kris. Haar lippen rood gestift.

‘Ik weet eigenlijk niet echt wat mediteren is? Zou het ook iets voor mij zijn?’

‘Volgens mij is het goed voor iedereen Juul. Mediteren is voor mij een moment van even naar binnen keren, even stil zijn en ontspannen.’

‘Ik heb net een uur gerend. Volledig in mezelf, weliswaar met muziek op. Is hardlopen ook mediteren dan?’

‘Ieder heeft zijn eigen vorm. Je hoeft volgens mij echt niet in kleermakerszit met rechte rug te zitten om de stilte te ervaren.’ Kris schenkt een kopje verse gemberthee in voor Juul.

‘Kijk naar kinderen. Eefje vond vroeger altijd haar duim. Ik ben er achteraf van overtuigd dat zij zich op die manier afsloot van prikkels en stilte zocht.’

‘Je zegt nu dat duimen van kinderen een vorm van meditatie is?’

‘Ja, eigenlijk wel. Ik baal als een stekker dat ik dat nu pas inzie. Wat een heks was ik. Omdat het slecht voor haar tanden was en omdat het suf stond leerde ik het haar af. Ik nam haar eigenlijk haar zen moment af.’ Kris staart voor zich uit.

‘Shit, we doen het nooit goed hè?’, zegt Juul.
Dromerig mijmert Kris.

‘Wat een spiritueel talent had ze toen eigenlijk al.’

‘Ik dacht trouwens altijd dat kinderen die duimen liefde tekort hadden. De mijne duimden ook, en Jet stopte twee vingers in haar mond.’

‘Liefde tekort?’

‘Ja, dat heb ik wel eens ergens gelezen.’

‘Ik vraag me dan af welke liefde ze bedoelen? Zelfliefde? Spirituele liefde? Het kan in ieder geval geen gebrek aan moederliefde zijn Juul.’ Julia hupt van de toonbank af en duikt voorover om haar benen één voor één te stretchen.

‘Bizar toch dat zo’n jong kleurrijk kind al zo’n spiritueel wezen is en dit in kleine stapjes afleert in het leven.’ Kris neemt een slokje van haar thee.

‘Totdat ze op een punt komen, meestal tussen de dertig en de veertig en ze weer willen voelen dat ze al één zijn. Iets wat ze dus allang wisten maar hadden weggestopt.’

Julia staat weer rechtop.

‘Wat is spiritueel voor jou Kris?’

‘Spiritueel is voor mij de pure liefde diep in jezelf en de verbondenheid daarmee. Die duim van Eefje gaf haar liefde, ze gaf met die duim liefde aan zichzelf. Eefje hoorde zichzelf en voelde of wist gewoon intuïtief wat ze nodig had wanneer het even druk was geweest, het spannend was of wanneer ze moe was. Die duim was haar meditatie.’

‘Dus mediteren is liefde?’

‘Nu je het zegt. Ja, mediteren is liefde aan jezelf geven. Omdat je in de stilte van meditatie weer contact maakt met je spiritualiteit.’

‘Misschien moeten we allemaal weer als een kind gaan duimen. Kleur geven aan het leven. Zo simpel is het.’ Kris geeft Julia een hug.
‘Love your color honey.’

?

‘Jij bent zo sterk, ik heb echt zoveel respect voor jou.’ Op het bankje voor de winkel zitten Juul en Kris. Juul roert met een blank houten stokje in haar cappuccino.

‘Je doet het maar allemaal. Je bent bijna 24/7 vader en moeder tegelijk én je hebt een succesvolle winkel met online ambities.’ Kris glimlacht.

‘Dank je lief. Ik ben inderdaad best sterk maar niet elke dag hoor. Vergis je niet.’ Een grote bonte hond houdt even stil bij het bankje. Hij jankt en geeft een vriendelijk kopje. Ze legt haar hand op zijn kop en kriebelt voorzichtig achter zijn oor.

‘Vroeger was ik ook niet altijd sterk. Ik herinner me genoeg momenten dat ik verdrietig was. Met mijn hond deelde ik dan mijn geheimen. Ik dacht op zo’n moment vaak, ooit als ik later groot ben zal ik gelukkig zijn met mijn man en kinderen. En doe ik alles op mijn manier.’ Met de rug van haar hand veegt ze langs haar neus.

‘Ja, en toen ik dat eenmaal had, was ik ook niet altijd gelukkig. Ik streefde naar iets hogers, nog meer liefde denk ik. Ik zocht het toen vooral buiten mezelf.’

‘Was het een illusie of een wens?’

‘Ik weet het niet. Ik denk dat ik terug wilde naar een oud herkenbaar en vertrouwd gevoel.’

‘Heb je dat oude nu gevonden dan?’

‘Steeds hoor ik een stemmetje dat zegt:”dat lukt toch niet.” Maar hoe harder de stem hoe harder ik mijn best doe om het voor elkaar te krijgen.’

‘Uren stop ik in lezen en onderzoek. En doe ik mijn best om altijd positief te zijn.’

‘Nou dat klinkt wel heel perfectionistisch.’

‘Haha, nou alleen al gezien de rommel in mijn huis kan ik dat wel verwerpen Juul.’

‘Wanneer is die zoektocht dan klaar?’

‘Nou na elke gestrande liefde of andere hobbel ga ik steeds harder op zoek. Ik wil mijn droom leven. Koste wat kost. Ik heb vragen.’ Kris trekt haar rechter been onder zich.

‘Alleen zijn er telkens momenten waarop ik vastloop. De spanning zet zich dan echt muurvast in mijn lijf en ik blokkeer aan alle kanten. Dat zijn de momenten waarop ik me realiseer dat ik aan het overleven ben in plaats van leven.’

‘Heb je dat nu?’

‘Ja, en ik wil dat niet meer. Ik kap er mee om bikkel hard te zijn voor mezelf. Ik word lief en zacht. Niet meer zo streng. Ik wil gewoon leven, kwetsbaar zijn, genieten en vertrouwen op wat er is. Weer echt contact maken met mijn kern. Ik weet dat die kern pure liefde is.’

‘Jeee Kris, wat zeg je dat weer mooi. En ik maar denken dat jij altijd zo zen was.’

‘Ja schat, soms zit het mee en soms zit het tegen. That’s life. We moeten toch meer praten met elkaar, het is toch raar dat jij zelfs niet weet wat er soms bij mij speelt. Stop met al die maskers en filters, dat is toch ook veel eerlijker tegenover onze kinderen. Straks denken zij nog dat wij altijd sterk zijn en dat zij dat ook altijd moeten zijn. Dat is toch een mega slecht signaal.’

‘Meer openheid dus.’

‘Ja, leven met alles erop en eraan. Liefde dus’ Allebei staren ze naar de regendruppels die een plasje bij hun voeten beginnen te vormen.

‘Kom we gaan naar binnen,’ zegt Juul.

Bij elke hobbel komt een stukje van je echte kerntalent boven drijven. Dat wat er komt zorgt er telkens voor dat je je zoveel krachtiger verbindt aan het leven van liefde. Het zit soms heel diep in ons weggestopt. Daar waar echte liefde zit, zijn geen vragen.  

?

Kris haast zich nadat ze de kassa in haar winkel heeft afgesloten naar huis, ze trekt nog snel wat boodschappen uit het rek van de buurtsuper, en haalt Eefje van de hockey omdat ze net belde dat haar fiets is gestolen. Thuis flanst ze hutspot in elkaar, racet naar de sportschool en belt ondertussen handsfree haar jarige vriendin. ‘s Avonds laat beantwoordt ze met prikkelende ogen nog even de 34 berichten die de hele dag al op haar scherm roodgekleurd zijn. Terwijl ze uitgeblust haar bed induikt nadat ze zich nog even onder de douche gescrubd en geschoren heeft, moet ze glimlachen om de gedachte in haar hoofd: ‘Is het nou Ananas [annênês] OR Ananas [ennenes]?’ Deze vraag stelde ze als kind zo vaak aan moeders van vriendinnen. Ze kozen na lang nadenken vaak voor optie twee. Morgen bij haar kinderen testen. Een diepe zucht volgt. Morgen, haar agenda staat nu al zo vol.

Veel mensen om haar heen lijken het net als zij steevast druk te hebben. Ze klagen erover.

‘Ontspan je.’ Is de standaard oplossing die ze leest in de bladen. De EHBO-kit onder druktemakers is mediteren. De Buddhify app heeft voor elke toestand een optie.

‘Ga naar Yoga,’ zei een vriendin laatst.

‘Donder toch op met al die yoga, gezond eten en meditaties. Ik krijg er juist stress van. Ik ben serieus in staat die yogamat door de zaal heen te smijten. Ik word steeds zo boos dat ik een houding niet kan. Ben echt gefrustreerd door mijn te korte spieren die ik overigens met liefde heb ontwikkeld door jaren achter een bal te hebben aangehobbeld. Ik wil winnen van een ander. Niet de f*cking strijd met mezelf aangaan zoals op zo’n yoga mat of tijdens een meditatie waar mijn gedachten totaal niet van plan zijn hun kop te houden.’

Tijd voor een cursus timemanagement heeft ze niet, zin trouwens ook niet. Maakt ze verkeerde keuzes? Moet ze vluchten voor haar drukke agenda? De boel de boel laten? Kris is een realist die af en toe droomt. Een jaar lang zeilen op de azuurblauwe Caribische zee is echter geen optie met twee schoolgaande kinderen en een eigen zaak. Dus: deal with it.

Voordat ze het licht uit doet en gaat slapen besluit ze heel bewust haar dag positief af te sluiten. Ze kijkt door haar vallende wimpers heen en schrijft in een flow alle dingen waar ze van geniet op. Haar winkel, haar kinderen, al het geld, haar vrienden, haar gezondheid, het sporten en haar huis. Stiekem geniet ze dubbel en dwars van haar volle leven en van de vrije tijd. Hoe stil en saai zou het zijn zonder. Blij is ze met haar keuze om pas ‘s avonds email- en app berichten te beantwoorden in plaats van de hele dag door. Haar telefoon staat altijd op stil, pas wanneer zij het wil gaat hij aan. Sinds kort plant Kris haar vrije tijd en tijd voor last minute klusjes in haar agenda. Het staat hierdoor heel vol maar het voelt goed. Vroeger was ze een kei in multitasken, dacht ze. Het leek sneller te gaan wanneer ze verschillende dingen tegelijk aanpakte. Niets was minder waar. Het werd een complete chaos in haar hoofd. Ze was inefficiënt en continu gefrustreerd. Dat de kracht ligt in focus had ze zich eerder willen realiseren. Als kind zat ze uren met haar duim in haar mond, lag daar de basis? Aandacht geven aan één ding tegelijk. Ze geniet nu zoveel meer van het moment, het geeft rust en ze is veel efficiënter.

Heel af en toe vervalt Kris in haar ouderwetse ja-knik modus. Ze weet dat nee-zeggen, ja zeggen is tegen zichzelf, maar er zijn zoveel leuke activiteiten. Op zo’n ja-moment voelt ze tegenwoordig haarscherp aan dat het ad hoc ingaan op activiteiten niet haar manier is. De kapitein blijven Kris, hou je doel in het oog. Ze swiped en focust. Niet langer een Ananas [Annênês] of een Ananas [Ennenes] maar een robuuste Pineapple.

?

Achterin de winkel is een kleine doorgang naar een binnenplaats. Kris kras hangen daar Tibetaanse gebedsvlaggetjes wapperend in de wind. Het blauwe vlaggetje vertegenwoordigt de ruimte. Wit staat voor de wind, rood voor vuur, groen voor water en geel voor aarde. Wanneer deze vijf elementen in harmonie en balans zijn zal dat duiden op een goede gezondheid. Wat is nou belangrijker dan je goed voelen? Kris staat even stil bij de afbeelding van het paard dat symbool staat voor de vitale energie en voorspoed van de mens. Door de vlaggen hoog in de wind te hangen worden haar wensen door het ‘windpaard’ het universum in gestuurd. Kris geniet van oude wijsheden en rituelen.

Om haar nek hangt een roze hartje. Rozenkwarts is de steen van het hart en de liefde. De energie van de steen opent het hart om liefde te geven en te ontvangen. De steen maakt ontvankelijk voor alle soorten schoonheid en stimuleert creativiteit en fantasie. Vol passie leeft Kris haar leven. Zou de steen daar werkelijk invloed op hebben? Kris gelooft dat graag, ze is zich bewust van de sterke energie van de maan. Elke volle maan laadt ze de steen in het licht van de maan op. Gekscherend roept ze in haar vorig leven een heks te zijn geweest.

Proestend van het lachen en soms bloedserieus loopt ze regelmatig met een brandend bosje witte salie in een schelp door haar winkel en huis. Vooral als het even niet zo lekker loopt of wanneer zij of haar klanten moe of lichtgeraakt zijn.

‘Even aura’s cleanen.’ Laat Kris maar wapperen.

Witte salie noemt men vaak indianen wierook. De indianen dreven met deze gedroogde plant de negatieve energieën weg uit hun leefomgeving en bij zichzelf. Het zou ook geloof en visie versterken. In dit ritueel dient de schelp voor het element water, de salie voor het element aarde, het smeulende gedeelte is het element vuur, en de rook is het element lucht.

Oude tradities en rituelen die bijdragen aan een mooier, positiever en vooral voelbaar creatief leven. Het mystieke heeft iets spannends en is ongrijpbaar. De spirituele kantjes en wijsheid van oude volkeren integreren in het dagelijks westerse leven. Ooit bedacht en nu ervaren. Haar hart maakt een sprongetje wanneer een verbinding wordt gemaakt met dit gevoel. Berend en Eefje lachen haar soms uit. Wanneer Kris ziet dat Berend voor zijn voetbalwedstrijd even de speciale steen, die hij als klein kind heeft gevonden, aanraakt die op zijn bureau ligt weet ze diep van binnen dat het goed is.

Niet langer hard langs de krachten van de elementen rennen. Maar de helende energie van lucht, water, vuur en aarde overal laten stromen. De ruimte dat ben jij.

?

‘Iedereen is eigenlijk een beetje alleen’, zegt Eefje. ‘Maar niemand zegt dat.’ Kris kijkt haar verbaasd aan.

‘Waarom denk je dat?’

‘Omdat ik denk dat mensen bang zijn om alleen te zijn. Ik ben toch ook liever samen dan alleen. Alleen is zo stil.’

‘Vind je mij ook alleen?’ Vraagt Kris.

‘Soms wel.’ Eefje kijkt haar moeder vanuit haar ooghoeken aan. ‘Vind je het moeilijk om alleen te zijn mam?’

‘Soms Eef, wanneer iemand vindt dat ik het anders moet doen en zich met me bemoeit. Dan voelt het even dat ik zo anders ben. Dat voelt alleen.’ Eefje knikt.

‘Mam, ik heb dat ook. Soms zeggen kinderen ook zoiets tegen mij. Dat ik een nerd ben omdat ik zo goed kan leren. Ze vinden mijn school vaak suf. Dan voel ik me ook alleen en misschien ook een beetje bang.’

‘Snap ik schat, weet je dat het niet uitmaakt dat je dan een beetje bang bent. Wat wel belangrijk is, is dat je niet bang bent voor jezelf.’ Eefje lacht.

‘Nooit mam. I am amazing.’

‘Het is zo belangrijk dat je jezelf serieus neemt en op jezelf reageert. Laat de ander de ander zijn. Wanneer iemand je voor schut zet, doe het niet terug. Check bij jezelf waarom het je pijn doet of waarom je de drang voelt om het terug te doen. Waar doet het pijn? Jij alleen weet het antwoord op de vraag. Niet die ander.’ Kris pakt een papier en tekent een bloem.

‘Deze bloem is ontstaan uit een zaadje. Dat zaadje heeft water nodig om te groeien. En zon.’ Ze tekent een gezichtje in de zon.

‘Jij bent de bloem die ontstaan is uit het zaadje. Dat zaadje zit in jou. De mensen om je heen zijn als het water en de zon. Ze kunnen je helpen groeien, maar alleen jouw zaadje, dus jij, weet wat je in je hebt. Jij alleen kan dat blootgeven.’

‘Wanneer ik alleen ben, denk ik vaak aan wat anderen hebben gezegd. Zeg je nou dat het niet binnen hoeft te komen als ik goed naar mijn zaadje luister?’

‘Precies, door de ander leer je over jezelf. Je leert naar je zaadje te luisteren door te vragen wat het met jou doet. Voel je verdriet, word je boos of moet je erom lachen. De ander leert weer van jou.’ Ze legt de pen weg, schuift naar Eefje toe en pakt haar even vast. Het houten bankje waarop ze zitten kent zoveel intieme gesprekken.

‘Eigenlijk ben je als je alleen bent al een, snap je? Alles zit in jou. Happy you’, haar ogen fonkelen.

‘Alleen zijn is niet iets om bang voor te zijn. Het zou betekenen dat je bang bent voor jezelf. Bang voor jouw zaadje, jouw stuwende kracht. Jouw eigen zon, die weer zo belangrijk is voor de ander.’ Kris houdt even haar mond. De stilte is zo’n stilte die er even mag zijn. Aangenaam. Niet awkward.

‘Dus als je samen bent, ben je ook alleen. En als je alleen bent ben je altijd samen.’ Triomfantelijk kijkt Eefje haar moeder aan.

‘Ik had je Sophie moeten noemen, mijn kleine filosofe.’

‘Huh?’

‘Dat is een meisje uit een boek dat ik prachtig vond: “de wereld van Sophie”.’

‘Ik ben eigenlijk heel blij met mijn zaadje’, grinnikt Eefje.

‘Het zaadje komt van jou en papa, dus is altijd samen. No more fears mam. Zou iedereen dit weten?’ 

?

Een onrustige krachtige storm raast over ons land. Langs alle wegen ziet Kris, zo vroeg in de donkere ochtend, stoere kinderen hard trappend zich een weg banen naar school. Enorme rugzakken nemen bezit van de ruggen van brugklassers. Sommige rugzakken zijn zo groot dat Kris niet eens ziet wie de fiets voortbeweegt. Mazzelaars hebben wind mee, maar de meesten, je snapt het al, wind tegen. Overal liggen afgebroken takken. Er vliegt een verdwaalde boodschappen tas tegen haar voorruit. Op haar telefoon krijgt ze een waarschuwing van de gemeente om de prullenbak van straat te halen, deze zou zich wellicht door de wind laten meevoeren naar een nog onbekende locatie.

Ze sluit haar voordeur en sleept de grote boodschappentassen naar haar keuken. Haar verwarde haar slingert ze in een handige beweging in een knot. Ze steekt een wierookstokje aan en vult haar ijskast. Voorzichtig zet ze een raam open, heerlijk vindt ze die frisse lucht in huis. Over een kleine 10 minuten gaan de deuren van haar winkel open. Ze moet zich haasten. Fiets of auto?

‘Goedemorgen mevrouw.’ Een schichtige blik valt haar kant op.

‘Kan ik iets voor u betekenen?’ De donkere oogopslag van de prachtige vrouw raakt Kris. In een handomdraai maakt Kris een groene shake terwijl de dame verdwaald door haar winkel wandelt.

‘Mag ik u deze aanbieden.’ Met een voorzichtige glimlach neemt ze de shake aan.

Er heerst rust en stilte. De spotify lijst heeft een passend nummer uitgekozen. Pak maar mijn hand, stel niet te veel vragen, je kunt niet als enige de wereld dragen, klinkt met gepast volume uit de boxen.

‘Dank je wel.’ In haar ogen biggelt een volle traan.

Ja, Kris pakt heel bewust vaak iemands hand. Ze tilt je op, geeft je aandacht, liefde en rust. Wanneer iemand donker ervaart laat zij het licht schijnen. Soms lukt het Kris, hoe menselijk is dat, even niet, dan is het pikzwart. Wie pakt haar hand in tijden van haar donkerte? Ze weet dat er velen zijn die liefde geven. Vol vertrouwen houdt ze in zo’n lastige situatie haar ogen open. Vandaag realiseert ze zich dat de storm een neutraliserende functie heeft. De storm woedt ook in de hoofden van mensen. Ze weet dat de storm weer zal gaan liggen en dat het licht wordt. Met dat kleine gebaar, die groene shake, kwam er licht in de ogen van de onbekende dame. Van wie pak jij vandaag de hand?

?

Vandaag een tomaatje, morgen een chocolaatje

‘Smeer je je goed in?’

‘Hoezo, ik verbrand nooit.’

‘Nou, uhm moet ik je serieus uitleggen over de ozonlaag en uv straling, of ga je smeren?’

‘Tsjezus, jij bent zo bezorgd altijd.’ Een diepe zucht en rollende ogen.

‘Ik wil bruin worden, geen wit spook blijven die zich als een neuroot met factor 50 insmeert.’

‘Je hebt maar één lijf.’

‘Ik weet het mam. Heb je olie?’

Zo rond een jaar of 13 krijgen ze echt een eigen mening. Kris moedigt het zelfstandig denken enorm aan. Maar in de zomervakantie wordt ze zich ernstig bewust van irreële puberlogica. Ieder gaat in deze periode zijn eigen gang. Veel chillen, sporten, logeren, bankhangen en zwemmen. Pubers zouden geen pubers zijn als ze niet zo af en toe iets vergeten. Kris functioneert tijdelijk als externe harde schijf. Reacties naar aanleiding van haar interventies luiden als:

‘Maak je toch niet zoveel zorgen.’

‘Jij bent alleen maar bang.’

‘Oké, ik fiets vanaf nu altijd samen.’

‘Ja, ik zorg dat ik voldoende slaap.’

‘Ik eet gezond!’

Oh, ze herkent de zeurende stem van haar ouders. Zo wil ze niet zijn, maar is ze toch. Nu zoveel jaar later snapt ze het eindelijk. Je bent als mens 40 jaar bezig om alles van jezelf te vragen, omdat je lijf knetter sterk is. Sporten tot het uiterste dit combineren met uitgaan, slecht voedsel en vooral overal tegen in gaan. Jij kan de hele wereld aan, sterker nog, de wereld dat ben jij! De tweede 40 jaar van je leven ga je voor dat lijf, het voertuig van je ziel en geest, zorgen. Je fysiek heeft iets anders nodig en ook mentaal mag er een knopje om. Zorgen op een liefdevolle manier voor je eigen lijf en je projecteert dit op je kinderen. Zij zijn daar niet mee bezig. Hoewel tegenwoordig steeds meer jongeren bewust worden van hun lijf overheerst het gevoel onsterfelijk te zijn. Prachtig toch!

‘Vandaag een tomaatje, morgen een chocolaatje.’ Lacht Eefje terwijl ze haar handdoek vol in de zon legt. Kris zucht.

‘Gratis massage vandaag.’ Met een groots gebaar pakt ze de zorgvuldig uitgekozen zonnebrandolie met factor 50. Ze druppelt de olie in haar handen en smeert Eefje liefdevol in.

With love. 

?

Schooljaar 2017/18

Lieve ouders,
Heb jij zin in een ontspannen schooljaar?
Neem dan de tijd om 8 minuten naar mijn video te kijken? Ben je nieuwsgierig?
Hoe steek jij dit schooljaar in? Welke boodschap wil jij je kinderen geven?

Op 2 oktober start de online training Homework Of The Heart

Klik hier voor informatie.

?